جلوه هاي پایداری در مثنوی مم و زین

Abstract

ادبیات پایداری، یک گونة مهم ادبی است که از آغاز حرکت ادبی در ادبیات کوردی شکل گرفته و در هر دوره با فراز و نشیب های فراوان مواجه گردیده است، اما در هر حال، حضور و بروزی فعال و پویا داشته و در عرصة ادبیات کوردی از پایه و منزلت ویژه ای برخوردار است که بخش قابل توجهی از آثار فرهنگی – ادبی شاعران کورد متضمن مضامین مرتبط با مقولة مقاومت و پایداری است. ادبیات کوردی به دلایل عدیدة تاریخی، سیاسی و اجتماعی آکنده از روح مقاومت است، تا آنجا که ادبیات پایداری به عنوان یک ادبیات خاص و برخوردار از جایگاه خاص، از آن مشاهده می شود. احمد خانی با الهام گرفتن از قصه «مم آلان»(1) و با استفاده از میزان مقبولیت این فرهنگ در میان عامة مردم، جایگاه خاصی در دیوان خود، به این امر اختصاص داده است.(2) او با استفاده از این قصه، آیندة نابسام جهان ملتِ مظلوم کورد را پیش بینی می کرد. مثنوی "مم و زین" اثر عاشقانه صرف نیست چرا که مملو است از نکاتی ظریف در بیان پایداری که کشف آنها نیاز به تأمل و تدقیق در اثر دارد. احمد خانی شاعر متعهدی است که در روشنگری و بیداری ملت کورد بسیار نقش داشته است. در این پژوهش؛ ادبیات پایداری به عنوان بخش مهمی از مثنوی "مم و زین" بررسی شده است. مؤلفه ها، فرصت ها و چالش های این شاخه از ادبیات با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی مورد بازشناسی، بررسی و تحلیل قرار گرفته است.